Rosamund Lupton - Potem

Autor: Rosamund Lupton

Tytuł: Potem (Afterwards)

Przekład : Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik

Wyd.:  Świat Książki

Ilość stron: 400

Data wydania: 2012

Ocena: 8/10

To już moje drugie spotkanie z twórczością Rosamund Lupton. Obie pozycje kupiłam w ciemno na wyprzedaży i przyznaję, że nie spodziewałam się takich wrażeń podczas czytania.  Poprzednio podkreślałam niezwykłe nasycenie emocjami całej powieści. Tutaj również nie zabrakło głębokich opisów odczuć, prowadzących nas w zakamarki psychiki bohaterów.

Osobą, która opowiada tragiczną historię jest Grace – 39-letnia matka dwójki dzieci. Słowa skierowane są do męża. To jemu chce przekazać wszystko co czuje i odkrywa podczas swojej pozacielesnej wędrówki. Ale wróćmy do początku..

Jest piękny dzień, a w prywatnej szkole odbywają się zawody sportowe. Na boisku gromadzą się dzieci, nauczyciele oraz rodzice. Tego dnia ma miejsce także inne wydarzenie – urodziny 8-letniego Adama. Jego starsza siostra Jen pełni wtedy funkcję pielęgniarki na wypadek, gdyby któreś z dzieci doznało urazu. Siedzi w gabinecie lekarskim i znudzona pisze smsy z chłopakiem. Nagle włącza się alarm przeciwpożarowy. Ćwiczenia? Nie..nie tym razem ...na ratunek dziewczynie rzuca się matka. Nie zwracając uwagi na ogień i duszący dym, wspina się po schodach na piętro. Obraz się zamazuje… duch powoli wysuwa się z ciała.. które leży już w szpitalu, nieprzytomne. Kobieta wylatuje z sali i spotyka swoją córkę, która również opuściła bezwładne ciało.  Tak zaczyna się historia dramatycznej walki o życie i o wyjaśnienie okoliczności pożaru. Czy było to podpalenie? Jeśli tak, to kto i dlaczego chciałby to zrobić? Być może chodziło o zniszczenie szkoły, a może właśnie o Jen.. 

Kobiety unosząc się nad ziemią i będąc niewidzialne, mają łatwe pole do podsłuchiwania i pojawiania się w dowolnych miejscach. Mogą śledzić innych i powoli łączyć elementy układanki. Nie będzie już zaufanych osób, a każdy stanie się podejrzany. Efekt tych wysiłków zaskoczy wszystkich.

Słowa Grace dają nam subiektywny obraz sytuacji. Jesteśmy świadkami jej powolnych ewolucji poglądów na temat ludzi i świata. Będąc w śpiączce Grace ma nareszcie okazję zobaczyć wszystko z boku. Relacje męża z synem, jego miłość do niej i Jen, siłę i dążenie do prawdy bratowej itd. Wtedy zdaje sobie sprawę, że wiele osób źle oceniła. Ten dziwny stan daje jej jeszcze jedną szansę – naprawienia relacji z córką, zbliżenie się do niej. W końcu jest jedyną osobą, która ją teraz widzi i słyszy.

Moja ocena to  8/10. Naprawdę warto dać się wciągnąć w tę historię:)

P. Weltrowski, K. Azarewicz - Nergal. Spowiedź heretyka

autor: Piotr Weltrowski, Krzysztof Azarewicz

tytuł: Adam Nergal Darski. Spowiedź heretyka.

wyd.: Gruner&Jahr

ilość stron: 384

data wydania: 2012

ocena: 10/10

O Nergalu zrobiło się głośno zaraz po tym jak zaczął spotykać się z Dodą. Nie mniej szumu w mediach spowodowała jego choroba, później przeszczep szpiku i powrót do zdrowia. Nagle cała Polska zainteresowała się człowiekiem, który tak naprawdę już długi czas był "sławny", choć może bardziej poza granicami kraju. Teraz prawie każdy "wie" kim jest Nergal, bo umie przytoczyć na jego temat kilka zasłyszanych gdzieś słów. Ale czy któryś z nich próbował rzeczywiście dowiedzieć się czegoś o jego życiu, czy tylko ograniczał się do plotek z tabloidów?

Spowiedź heretyka to baaardzo długi wywiad z Darskim. Przeprowadzili go wymienieni wyżej autorzy, którzy są również jego dobrymi znajomymi. Mamy więc relację wiarygodną, odpowiednio okraszoną humorem i ironią. Czyta się szybko i z ciekawością. Wywiad podzielony jest na rozdziały, w zależności od podejmowanej tematyki. Możemy więc dowiedzieć się o jego dzieciństwie, pierwszych muzycznych inspiracjach, związkach, poglądach itd. Dialog na szczęście nie jest sztywnym udzielaniem informacji, to raczej zapis luźnych rozmów, takich prowadzonych w ciągu dnia czy np. przy piwie/kawie;)

Moje skrzywienie zawodowe nie pozwoliłoby mi nie wspomnieć o oprawie graficznej. Książka jest pięknie wydana, a ilustracje idealnie dopełniają tekst. Jest dużo zdjęć Nergala z różnych okresów życia (nawet wczesnego dzieciństwa), świadectwa szkolne (z religii miał wysokie oceny:), fotki z tras, rozdania nagród, ze szpitala, ze sławnymi ludźmi...wszystkiego jest ogrom. Mało kto wie, ale sam Darski obdarzony jest również talentem plastycznym i jego rysunki pojawiają się na stronach książki. Talentu nie poskąpili nam także fani (ich dzieła przewijają się między dialogami). Moją uwagę przykuł szczególnie rysunek fana z zamkniętego oddziału psychiatrycznego w Wiedniu. Jak widać, Behemoth inspiruje;)

Zanim dobrałam się do tej książki, usłyszałam dużo negatywnych opinii. Że niby Darski stał się marnym celebrytą, sprzedał się..ble ble ble.. Odradzali mi ją, podając żałosne argumenty. Chyba wszyscy już zapomnieli, ile dobrego zrobił dla metalowego światka. Czytając jego wypowiedzi, rysuje nam się sylwetka człowieka świadomego, pewnego siebie i dążącego do jasno określonych celów. Powiedziałabym wręcz, że jest to lektura motywująca. Pokazuje nam jak wiele można zrobić, posiadając odpowiednio duży zapas chęci i wytrwałości.

Na koniec dodam tylko, że książkę można było kupić wraz z autografem Nergala (w serii limitowanej). Część pieniędzy ze sprzedaży zostanie przekazana na Fundację DKMS oraz Gdańskie Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju Hematologii i Transplantacji Szpiku.

Rosamund Lupton - Siostra

autor: Rosamund Lupton

tytuł: Siostra (Sister)

przekład: Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik

wyd: Świat Książki

ilość stron: 320

data wydania: 2012

ocena: 8/10

Ostatnio jestem dość sceptycznie nastawiona do książek, określanych dumnym mianem "bestseller". Bo niestety coś, co się dobrze sprzedaje niekoniecznie musi trzymać jakiś poziom. Świadczy o tym, chociażby nawał dennych książek o seksie wśród literatury kobiecej. "Siostra" to jednak zupełnie inna historia... Przyznaję, że pozytywnie mnie zaskoczyła. Zarówno sposobem narracji, treścią, jak i niezwykłą wręcz emocjonalnością.

Powieść napisana jest w formie listu do nieżyjącej Tess (tytułowej siostry). Podzielona jest na rozdziały, które relacjonują wydarzenia z dni, które nastąpiły po zaginięciu dziewczyny. Pozornie wszystko składa się w uporządkowaną całość. Młoda studentka sztuki, radosna i wspaniałomyślna dla wszystkich wokół, nagle zachodzi w ciążę. Dziecko jest owocem romansu z uczelnianym asystentem, który wymiguje się od odpowiedzialności. Tess postanawia wychować dziecko sama, dając mu miłość za dwoje. Mimo wszystko jest szczęśliwa. Do momentu, gdy...dziecko umiera podczas porodu. Zrozpaczona popada w depresję poporodową i ..znika. Jej rodzina zgłasza zaginięcie, lecz nikt nie spodziewa się odnalezienia Tess martwej.

Stwierdzono samobójstwo.

Ciężko uwierzyć, że dziewczyna, tak bardzo kochająca życie, jest w stanie posunąć się do takiego czynu. Ale czyż tragedia nie popycha czasem ludzi do rzeczy, których w normalnych warunkach, nigdy by nie popełnili? Kiedy życie nagle traci sens wraz z utratą ukochanej osoby.. tym bardziej, iż jest to malutkie bezbronne dziecko.. Z czasem rodzina i znajomi akceptują taką wersję zdarzeń, bo może łatwiej jest przyjąć, że bliska osoba umarła z własnej woli, niż że została zamordowana. Tylko siostra - Beatrice - nie może się z tym pogodzić. 

Jak wspomniałam wcześniej, powieść jest niezwykle nasycona emocjami. Czytając ją, mogłam doskonale wczuć się w postać Beatrice. Brnęła poprzez ból, cierpienie, momentami wydawałoby się nawet, że przez obłęd. To wszystko, by dociec prawdy, która według wszystkich była już jasno określona. Bohaterka podczas tych poszukiwań, sama przechodzi przemianę wewnętrzną. Zrzuca formalne łańcuchy i otwiera się na ludzi, dobroć i bliskość.

Książka opowiada o głębokiej siostrzanej miłości, poczuciu winy, bólu, silnym dążeniu do celu, jakim była prawda. Wzrusza, zaciekawia, intryguje. Polecam:)

Agata Christie - Uśpione morderstwo

  

autor: Agata Christie

tytuł: Uśpione morderstwo (Sleeping murder)

przekład: Anna Minczewska-Przeczek

wyd. Dolnośląskie

ilość stron: 230

data wydania: 2006

ocena: 8/10

Po poprzedniej świetnej lekturce, postanowiłam ponownie sięgnąć po pozycję z półki Agaty Christie. Uśpione morderstwo  ma swój niepowtarzalny klimat i czyta się je z przyjemnością, znaną czytelnikom z detektywistycznym zacięciem;)

Młode małżeństwo kupuje dom w niewielkiej miejscowości w południowej Anglii. Jednak wybór domu nie jest do końca przypadkowy. Gwenda zna to miejsce.. rozpoznaje pomieszczenia, tapety i inne elementy wyposażenia. Ale skąd w niej to głębokie przeświadczenie, że już kiedyś tu była? I dlaczego klatka schodowa budzi w niej przerażenie? Przed oczami ma twarz uduszonej młodej kobiety..W pewnym momencie wręcz dochodzi do wniosku, że zaczyna wariować..

Na szczęście, w odpowiednim momencie, pojawia się panna Marple. Dla tej kobiety nie ma zagadek nie do rozwiązania. Szybko i trafnie wyjaśnia sytuację zagubionej dziewczynie...a jednocześnie naprowadza ją na trop dawnego morderstwa. Z jednej strony przestrzega ją przed rozgrzebywaniem starych spraw, z drugiej  sama jest ciekawa, co wydarzyło się w tamtym domu prawie 20 lat temu..

I tak właśnie rozpoczyna się amatorskie dochodzenie - kto zabił Helen.. Gwenda i Giles mają swoje podejrzenia, panna Marple również.. i myślę, że każdy czytelnik odnajdzie swój typ.. a kogo wy oskarżylibyście? Polecam sprawdzić;)

Agata Christie - Wigilia Wszystkich Świętych

autor: Agata Christie

tytuł: Wigilia Wszystkich Świętych (Hallowe'en Party)

przekład: Krzysztof Masłowski

wyd.: Dolnośląskie

ilość stron: 232

data wydania: 2006

ocena: 7/10

Autorki tej książki nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Powieść została napisana w 1969r., czyli już u schyłku twórczości Christie. Była niezwykle płodną pisarką, praktycznie każdego roku spod jej pióra wychodziła nowa powieść. Do tej pory miałam styczność zaledwie z kilkoma pozycjami, jednak mam zamiar to nadrobić:)

Akcja Wigilii Wszystkich Świętych rozpoczyna się (jak możemy się domyślić) na przyjęciu Halloween'owym. Wszystko zapowiada się wspaniale, dużo atrakcji i zabaw w pięknym dużym domu Pani Drake. Lecz wszystko co dobre, szybko się kończy.. a w tym wypadku kończy się tragicznie. W salonie znajdujemy martwą dziewczynkę...

Jedną z atrakcji na przyjęciu było wyciąganie jabłek z wody. Zabójca posłużył się więc przygotowanym stanowiskiem i zanurzył tam głowę ofiary. Dlaczego nikt nic nie zauważył? I kto mógłby posunąć się do tak okropnego czynu, zabijając dziecko? W domu przebywały jedynie inne dzieci oraz kilka matek i opiekunek. A może ktoś międzyczasie wkradł się przez okno? Napięcie potęguje fakt, iż Joyce (zabita dziewczynka) zaraz przed śmiercią powiedziała, że widziała kiedyś morderstwo..

Wśród zaproszonych gości była pani Oliver - świetna pisarka kryminałów. Być może to jej obecność pobudziła wyobraźnię Joyce, która była uznawana w okolicy za największą kłamczuchę. Skoro jednak miałoby to być kolejne kłamstwo, to dlaczego przypłaciła je życiem?

Fanów twórczości Agaty Christie nie zdziwi na pewno fakt, że w powieści pojawia się postać Herkulesa Poirota. Detektyw jest już starszym człowiekiem, jednak nie brak mu animuszu. Powoli zbiera informacje, rozwiązując następną zagadkę w swoim życiu. Tym razem zachęcony przez przyjaciółkę - właśnie panią Oliver.

Powieść czyta się bardzo dobrze. Nie jest przewidywalna, jak to czasem w tym gatunku bywa. Wraz z rozwojem akcji poznajemy bohaterów, których losy łączą się ze sobą w dość mrocznych okolicznościach. Poprzez śledztwo Poirota wracamy do zdarzeń, które wydawałoby się, że nie mają nic wspólnego z ostatnią zbrodnią. Przyznaję, że książka bardzo wciąga i z niecierpliwością czeka się na dalszy rozwój wydarzeń. Dlatego też ciężko się od niej oderwać:)

Wersja kieszonkowa Wigilii.. jednak nie jest najlepszym wyborem. Przeszkadza nie tylko mała czcionka, ale również liczne literówki. Plusem jest wielkość, gdyż nie zajmuje dużo miejsca w torebce.

Paul Valery - Degas, taniec, rysunek

 

autor: Paul Valery

tytuł: Degas, taniec, rysunek

przekład: Joanna Guze

wyd.: Pavo

ilość stron: 120

data wydania: 1993

ocena: 9/10

Ta pozycja nie trafiła w moje ręce przypadkowo, ponieważ musiałam przygotować referat na temat twórczości Edgara Degasa. Zazwyczaj jak dostawałam takie zadanie na zajęciach, to pierwsza, pojawiająca się w mojej głowie, myśl to: nuda.. Jednak tym razem postanowiłam tak dobrać lektury do referatu, żeby praca nad nim była ciekawa i wciągająca. I tak oto książka Valery'ego pojawiła się na mojej liście.

Z racji, iż nie każdy interesuje się sztuką, należałoby napisać coś o samym artyście. Degas żył w latach 1834-1917. Uznawany jest za jednego z głównych przedstawicieli impresjonizmu. Malował, rzeźbił, a nawet pisał sonety. Kojarzony jest głównie z obrazów, ukazujących tancerki.

Czytając książkę, dostajemy informacje z pierwszej ręki. Paul był przyjacielem malarza.Możemy zatem zanurzyć się w jego świat, a jednocześnie poznać obiektywną opinię człowieka, który z lekkim dystansem mówi o nim:

Degas zjednywał i zrażał. Miał najgorszy charakter  w świecie, co rad był podkreślać, lecz zdarzały mu się chwile urocze, których niepodobna było przewidzieć. Bawił wówczas, urzekał, łącząc kpinę, farsę  i poufałość.

Był to człowiek elegancki, że jego obejście jest, jeśli chce, pełne dystynkcji, że spędzał wieczory w kulisach opery, że stawał u wagi dżokejów w Longchamp, że był najwrażliwszym obserwatorem  ludzkiego kształtu, najwybredniejszym miłośnikiem linii i postaw kobiecych, wyrafinowanym znawcą piękna rasowych koni, rysownikiem najbardziej inteligentnym, refleksyjnym, wymagającym, zaciekłym..Był też człowiekiem wielkiego dowcipu, którego powiedzenia, w suwerennym akcie nadużycia miary, streszczają kilka trafnie wybranych prawd i zabijają.

Valery opisuje nie tylko postać artysty, ale również środowisko, w którym obracał się malarz. Inspiracje, spotkania, kolacje, i wiele anegdot, które czyta się przyjemnie i z zaciekawieniem.

Książka podzielona jest na krótkie rozdziały, dzięki czemu możemy łatwo wrócić do przerwanej lektury.
Polecam osobom, które lubią wiedzieć więcej ;) i które lubią poznawać szczegóły z życia fascynujących postaci (szczególnie artystów). 

E L James - 50 twarzy Greya

autor: E.L. James
tytuł: Pięćdziesiąt twarzy Greya (Fifty shades of Grey)
tłumaczenie: Monika Wiśniewska
wyd.: Sonia Draga
ilość stron: 607
data wydania: 2012
ocena: 4/10

50 twarzy Greya dostałam w prezencie od mojego chłopaka. Kiedy spytał, co chciałabym dostać odpowiedź była prosta: książkę:) Nie sprecyzowałam jaką, byłam ciekawa co wybierze. Hmm..początkowo myślałam, że zasugerował się treścią, jednak, jak się okazało, wybrał ją dlatego, że reklamowano ją jako bestseller. Z opiniami na temat tej pozycji spotkałam się już wcześniej. Opisywano jakie rewolucje wprowadziła do literatury kobiecej, ile to płeć piękna może się "dokształcić" w sprawach seksu, jaka jest niezwykła i wciągająca. Pomyślałam więc, że umilę sobie zimowe wieczory tą lekturką, a może nawet wkradnie się odrobina pikanterii..

Zaczęłam czytać... i nawet się nie spostrzegłam, jak szybko przeleciało mi kilkadziesiąt stron. Książkę zdecydowanie czyta się szybko. I chyba nawet nie chodzi o to, że tak wciąga.. Jest napisana prostym językiem, dialogi są krótkie, pozbawione głębszej refleksji. Opisy poprzecinane są korespondencją mailową głównych bohaterów.

Powieść przywodzi mi na myśl współczesną wersję bajki o przeciętnej dziewczynie, która poznaje księcia na białym koniu. Oczywiście zakochują się w sobie...i jest pięknie? Nie do końca.. Białego konia zastępuje drogi samochód (jak również helikopter i inne atrakcje). Jak na księcia przystało jest również niewyobrażalnie bogaty, olśniewająco przystojny, utalentowany w niemalże każdej dziedzinie.. i to wszystko w młodym wieku;) Skrywa jednak małą, lecz mroczną tajemnicę... nasz wspaniały książę jest dość perwersyjny i ma osobliwe wymagania seksualne względem swoich partnerek.

Ana, druga główna bohaterka, trafia do niego przypadkiem. Ma przeprowadzić wywiad w zastępstwie chorej przyjaciółki. Skromna studentka literatury i przytłaczająco przystojny biznesman. Czego chcieć więcej?:)

Akcja rozwija się szybko, sceny erotyczne pojawiają się często. Jednak nie jest to zaletą. Książka równie szybko się nudzi. Opisy seksu są dość nieudolne, a sposób przeżywania go przez bohaterów jest raczej nierealny. Ana ma co chwilę wielokrotne orgazmy, a Christian jest napalony 24h na dobę. Poza tym miało być perwersyjnie z nutką sado-maso.. i nie było. Może autorka rozwinie ten wątek w kolejnych tomach, ale ja raczej nie skuszę na dalszą przygodę z Greyem. Ewidentnie jest to literatura kobieca, szkoda, że tutaj akurat w tym negatywnym znaczeniu. (Kobiety mają więcej cierpliwości i jest szansa, że dotrwają do końca lektury:) 

Jeszcze jedna irytująca rzecz w tej książce, to powtarzające się stwierdzenia o wewnętrznej bogini. Naprawdę w połowie powieści, gdy moim oczom ukazywały się słowa: moja bogini triumfuje/chowa się/ podskakuje...itd to moja wewnętrzna bogini w tym czasie uderzała głową w ścianę..